1 op 10 zwangere vrouwen krijgt te maken met een prenatale depressie.


Beste lezer,


Ik stel me graag even aan jullie voor. Ik ben Carmen, mama van 2 en gelukkig getrouwd.

Ik werk als psychiatrisch verpleegkundige en perinataal counselor. Net als iedereen ben ik ook maar een mens en dus kwetsbaar.

Hierbij vertel ik jullie graag mijn verhaal dat recent verscheen in Nina HLN+.


Niet iedere zwangere vrouw is in blijde verwachting. Sommigen voelen zich neerslachtig of angstig. Maar hulp vragen is verdomd moeilijk. Dat is net gevaarlijk, want zonder de juiste zorg schuilt er een prenatale depressie om de hoek.


Mijn man en ik zijn dertien jaar samen. Vanaf het begin van onze relatie was het wel duidelijk dat we samen kindjes wouden.

Ik werkte als zorgkundige in een psychiatrisch ziekenhuis en volgde een opleiding tot verpleegkundige aan Erasmushogeschool Brussel (in afstandsonderwijs). Achter onze kinderwens zat dus geen haast. Rustig aan spraken we over de toekomst en ik stond open om te stoppen met mijn pil.

Maar het was meteen 'raak'.


Onze zoon is altijd welkom geweest, maar hij kwam heel onverwachts. Ik werd na 4 maand zwangerschap thuis gezet omdat ik op een 'opnameafdeling' werkte. Dit voor de veiligheid van mijn ongeboren kindje. Thuis viel ik in een leeg gat. Ik begon te piekeren.

'Hoe ga ik afstuderen?', 'Hoe ga ik mijn leven op orde krijgen?', 'Ga ik wel een goede mama zijn?', 'Ga ik wel een goede partner zijn?', en zo ging het eindeloos door in mijn hoofd.


1 op 5 jonge mama's of aanstaande mama's worstelen met psychische problemen. Volgens cijfers zouden zelfs 10% van alle zwangere vrouwen kampen met een prenatale depressie.


Wat ik uit heel mijn ervaring heb geleerd is dat het 'niet oké is' om te praten over de slechte kanten van een zwangerschap. Meteen krijg je sussende woorden zoals: 'Je moet gelukkig zijn dat je makkelijk zwanger bent geraakt' en 'Je moet gelukkig zijn dat je kindje gezond is'.

Maar eigenlijk was ik al die 'moetes' zo beu. Ik zat met twijfels en angsten.

Ik was helemaal niet blij met die buik die bleef groeien, niemand wou luisteren naar mijn verhaal. Iedereen deed zijn uiterste best om mij maximaal te ondersteunen maar dat was niet genoeg. Ik had nood aan een luisterend oor. Zo kon ik in die tijd niet terecht bij mijn professioneel netwerk noch bij vrienden of familie. Ik verwijt niemand iets, want wat je niet weet of kent kan je natuurlijk niet toepassen.

Ik bleef dus zoals velen 'onder de radar'.


An-Sofie Van Parys, vroedvrouw, seksuologe en psychotherapeute. Ze specialiseerde zich in de perinatale mentale gezondheid.

Zo blijkt uit een studie uit Engeland dat 75% van de vrouwen met een prenatale depressie onder de radar blijft. Indien er alsnog klachten worden opgepikt dan stroomt slechts 10% door naar de juiste behandeling. Zo geeft zij even duidelijkheid over de lopende zaken.


Wat er al geweten is: als mama's zich niet goed voelt, neemt ook de baby een valse start. Mama's met psychische moeilijkheden tijdens de zwangerschap lopen meer risoco op vroeggeboren baby's en kindjes met ontwikkelings-,taal-, gedrags- en cognitieveproblemen. Dat komt omdat stresshormonen zoals cortisol door de placenta gaan. Het gevolg hiervan is dat de bloedvaten samentrekken en minder zurstof en voeding naar de baby gaat. Daarnaast is het babybrein nog niet weerbaar tegen de hoge niveau's van cortisol. Ook na de bevalling speelt dit een rol. Want stresshormonen komen ook in de moedermelk terecht.

BELANGRIJK: het gaat hier om chronische of toxische stress.

Even panikeren is niet erg, zolang je nadien terug rust kan vinden. Een baby heeft namelijk een bepaalde dosis stress nodig om normaal te ontwikkelen. Het brein van een baby is nog heel plastisch, als er snel kan ingegrepen worden kunnen negatieve gevolgen nog rechtgetrokken worden.

Daarom is het belangrijk dat mama's bij angst of psychische klachten hulp durven inroepen.


Zo weet ik als geen ander dat het negatief kan aflopen.

Door al de stress die ik had beviel ik op 35 weken zwangerschap van een prematuurtje. Mijn zoon lag in stuit dus ik moest met een spoedkeizersnede bevallen. Dat werd de meest traumatische ervaring van mijn leven. Mijn zoon moest recupereren in de couveuse, dus de eerste uren /dagen/weken waren we niet bij elkaar. Dat was enorm pijnlijk en emotioneel voor mij. Maar ik bleef (zoals iedereen van mij verwachtte) doorploeteren op automatische piloot. Maanden heb ik mezelf voorbij gelopen, ook al schreeuwde mijn lichaam op alle mogelijke manieren dat het genoeg was geweest.

De maatschappij verwacht dat je doet alsof alles goed gaat, dus dat deed ik ook. Blij zijn en lachen wanneer er mensen in de buurt waren.


Ongeveer een jaar na de geboorte van onze zoon zijn we getrouwd. Een week na onze trouw ben ik letterlijk gecrasht. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis omdat ik bleef overgeven. Mijn lichaam wou er alle negativiteit uit.

Ik kon gelukkig terugvallen op mijn huisarts (waar ik vandaag nog altijd enorm dankbaar voor ben) en mijn psycholoog.

Als er één ding is dat ik heb geleerd dan is het dat er veel nood is aan preventie. Daarom richtte ik samen met mijn twee prachtcollega's deze vzw op.

Ik maakte van iets negatief een positief verhaal. Ik kan alleen maar hopen dat mijn verhaal ouders een hart onder de riem kan steken. Want dat is waar het om draait.


(H)erkenning en verbinding.





Recente blogposts

Alles weergeven